Vertaling van "k-antagonisten significant " (Nederlands → Frans) :

TERMINOLOGIE

vergiftiging door hormonen en hun synthetische substituten en antagonisten
Intoxication par hormones et leurs substituts synthétiques et antagonistes

hormonen en hun synthetische substituten en antagonisten
Hormones et leurs substituts synthétiques et antagonistes

antagonisten van zware metalen
Antagonistes des métaux lourds

parasympathicolytica [anticholinergica en muscarine-antagonisten] en spasmolytica | parasympathicomimetica [cholinergica] | sympathicolytica [anti-adrenergica] | sympathicomimetica [adrenergica]
parasympatholytiques [anticholinergiques et antimuscariniques] et spasmolytiques parasympathomimétiques [cholinergiques] sympatholytiques [anti-adrénergiques] sympathomimétiques [adrénergiques]

mineralocorticoïden en hun antagonisten
Minéralocorticoïdes et leurs antagonistes

overige parasympathicolytica [anticholinergica en muscarine-antagonisten] en spasmolytica
Autres agents parasympatholytiques [anticholinergiques et antimuscariniques] et spasmolytiques

anticoagulantia-antagonisten, vitamine K en overige coagulantia
Antagonistes des anticoagulants, vitamine K et autres coagulants

antagonisten van mineralocorticoïden [aldosteronantagonisten]
Antagonistes des minéralocorticoïdes [antagonistes de l'aldostérone]

dood of significant letsel van patiënt of personeelslid als gevolg van fysieke aanval (vb. geweldpleging) die zich voordoet binnen of op terrein van gezondheidszorgfaciliteit
mort ou blessure importante d'un patient ou d'un membre du personnel résultant d'une agression physique (c.-à-d. coups et blessures) qui se produit dans ou sur le terrain d'un établissement de soins de santé

IN-CONTEXT TRANSLATIONS

De vitamine K- antagonisten Zowel een Cochrane systematisch literatuuronderzoek 3 als een later gepubliceerde meta-analyse 4 hebben aangetoond dat, bij patiënten met VKF zonder voorgeschiedenis van CVA (dus in primaire preventie), vitamine K-antagonisten (VKA) significant werkzamer zijn dan placebo in de preventie van CVA’s.
Antagonistes de la vitamine K Une synthèse Cochrane 3 et une méta-analyse 4 ont montré l’efficacité significativement supérieure des antagonistes de la vitamine K (AVK) par rapport à un placebo dans la réduction de la survenue d’un AVC chez des patients atteints de fibrillation auriculaire sans antécédent d’AVC (prévention primaire).

Aangezien angiotensine II-antagonisten geen effect hebben op ACE en geen potentiëring van bradykinine of “substance P” teweegbrengen, is het onwaarschijnlijk dat ze hoest veroorzaken. In klinische onderzoeken waarin valsartan vergeleken werd met een ACE-remmer, was de incidentie van droge hoest significant (p < 0,05) kleiner bij patiënten behandeld met valsartan in vergelijking met degenen behandeld met een ACE-remmer (respectievelijk 2,6% versus 7,9%).
Les antagonistes de l'angiotensine II ne devraient pas provoquer de toux dans la mesure où ils n'agissent pas sur l'enzyme de conversion et ne potentialisent pas l'action de la bradykinine ou de la substance P. Les études cliniques comparant le valsartan et un IEC ont montré que l'incidence d'une toux sèche était significativement plus faible (p < 0,05) sous valsartan que sous IEC (2,6 % contre 7,9 % respectivement).

Effecten van andere geneesmiddelen op duloxetine Antacida en H2-antagonisten: Gelijktijdige toediening van duloxetine met aluminium en magnesium bevattende antacida of met famotidine had geen significant effect op de snelheid of mate van duloxetine-absorptie na orale toediening van een dosis van 40 mg.
Effets des autres médicaments sur la duloxétine Anti-acides et anti-H 2 : la co-administration de la duloxétine avec des anti-acides à base de sels d'aluminium et de magnésium, ou avec la famotidine, n'a pas eu d'effet significatif sur le taux ou le délai d'absorption de la duloxétine après administration orale d'une dose de 40 mg.

Het verschil tussen beide behandelde groepen was niet statistisch significant wanneer de bloeddruk conventioneel gemeten werd. Dit kan verklaard worden door het gekende “flat-dose” respons effect bij angiotensine II receptor antagonisten zoals olmesartan medoxomil.
La différence entre les deux groupes de traitement n'était pas statistiquement significative lors de l'utilisation des mesures conventionnelles de la pression artérielle, ce qui pourrait s'expliquer par l'effet dose-réponse plate connu des antagonistes des récepteurs de l'angiotensine II, comme l’olmésartan médoxomil.

Aangezien er geen effect is op ACE en geen potentiëring van bradykinine of substance P, is het niet waarschijnlijk dat angiotensine II-antagonisten geassocieerd zijn met hoesten. In een klinische studies waar valsartan vergeleken werd met een ACE-remmer, was de incidentie van droge hoest significant (P < 0,05) lager bij patiënten behandeld met valsartan dan bij degenen behandeld met een ACE-remmer (respectievelijk 2,6% versus 7,9%).
Les antagonistes de l’angiotensine II ne devraient pas provoquer de toux, dans la mesure où ils n’agissent pas sur l’enzyme de conversion et ne potentialisent pas l’action de la bradykinine ou de la substance P. Les études cliniques comparant le valsartan et un IEC ont montré que l’incidence d’une toux sèche était significativement plus faible (p < 0,05) sous valsartan que sous IEC (2,6 % contre 7,9 % respectivement).

Deze wijzigingen, die een kenmerkend effect van de klasse van de ACE-inhibitoren en van andere antagonisten van de AT 1 -receptoren zijn, zouden klinisch niet significant te zijn.
Il semblerait que ces modifications, qui sont un effet caractéristique de la classe des inhibiteurs de l’ECA et des autres antagonistes des récepteurs AT 1 , ne sont pas significatives sur le plan clinique.

Omdat er geen effect is op de ACE en geen potentiëring van bradykinine of substantie P is het onwaarschijnlijk dat het gebruik van angiotensine-II-antagonisten samenhangt met hoesten. In klinische studies waarin valsartan werd vergeleken met een ACE-remmer was de incidentie van een droge hoest significant lager (P< 0,05) bij patiënten die met valsartan werden behandeld in vergelijking met degenen die met een ACE-remmer werden behandeld (respectievelijk 2,6% versus 7,9%).
Les antagonistes de l’angiotensine II ne devraient pas provoquer de toux, dans la mesure où ils n’agissent pas sur l’enzyme de conversion et ne potentialisent pas l’action de la bradykinine ou de la substance P. Les études cliniques comparant le valsartan et un IEC ont montré que l’incidence d’une toux sèche était significativement plus faible (p< 0,05) sous valsartan que sous IEC (2,6 % contre 7,9 % respectivement).